Osmanlı askerî teşkilatının merkezî yapısını ayakta tutan temel unsurlardan biri olan kapıkulu süvarileri, uzun süre literatürde tali ve parçalı bir yapı olarak ele alındı. Oysa sipâhî, silahdâr, ulûfeciyân ve gurebâ zümrelerinden oluşan bu elit süvari grubu, yalnızca savaş meydanlarında değil; terfi mekanizmaları, bürokratik işleyişi ve malî görevleriyle de Osmanlı devlet düzeninin merkezinde yer aldı.
Bu eser, 16 ve 17. yüzyıllarda kapıkulu süvarileri teşkilatını bütüncül bir yaklaşımla inceleyerek, teşekkülünden nefer kaynaklarına, terfi ve emeklilik süreçlerinden askerî ve malî görevlerine kadar uzanan bir çerçeve sunmaktadır. Süvari Mukabelesi Kalemi başta olmak üzere zengin arşiv malzemesine dayanan çalışma, bu zümrenin sayısal gelişimini ve merkezî ordu içindeki konumunu ayrıntılarıyla ortaya koymaktadır.
Kitap, Osmanlı askerî sistemindeki dönüşümü “Başarı = Tevcih / Terakki / Terfi Çarkı” kavramı üzerinden yeniden yorumlayarak, klasik “bozulma” anlatılarının ötesine geçen dinamik ve süreç odaklı bir perspektif sunmaktadır. Kapıkulu süvarilerini asker ile bürokrat arasında konumlanan elit bir zümre olarak ele alan bu çalışma, Osmanlı askerî tarihi ve merkezîleşme süreçleri üzerine çalışan araştırmacılar için önemli bir başvuru niteliğindedir.
