“Bir gu¨n do¨nu¨p yazdıklarımı okudum. Du¨s¸u¨nce derinlig?i s¸ekline bu¨ru¨nen bir su¨ru¨ ıvır zıvır sac¸malık. ‘En azından bunun farkındasın,’ dedim kendime. Bir su¨re ara verdim yazmaya. Saksıya meneks¸e ektim, her gu¨n suladım, bir aks¸am geldim sog?uktan donmus¸. Olabilir. Her s¸ey olabilir.” Mutlulug?un tek numarasının insana ko¨tu¨ bir gec¸mis¸i unutma gu¨cu¨ vermek oldug?unu bilen insanlar... Utanc¸ ve korku denen kayalar arasında ezilen insanlar... Sevmeyecekse bu¨tu¨n gu¨cu¨yle nefret eden insanlar... Ezilmis¸ onurlarıyla sag?a sola saldırmaya hazır insanlar... Ancak benzer nedenlerle kafayı yemis¸ insanların sac¸malamasıyla inilebilecek derinliklere inen insanlar... Hic¸ kimsenin u¨s¸u¨medig?i u¨lkeyi arayan insanlar... Emrah Serbes, Memnun Kalırsın’da c¸u¨ru¨me hika^yeleri ve c¸u¨ru¨menin ic¸inden insan hika^yeleri anlatıyor. Gadrin ve hu¨znu¨n ic¸ine sarılı bir s¸efkatle... Olag?andıs¸ına adım atan kitabın “Olag?an hika^yeler” bo¨lu¨mu¨ ise, Serbes’in yazı seru¨veninde deg?is¸ik bir fasıl ac¸ıyor. Bir adamın yavas¸ yavas¸ mavi oluverdig?i, son istasyonda veya olmayan bir peronda gerc¸eklig?in deg?is¸tig?i, fantastig?in, bilimkurgunun es¸ig?inden atlayan hika^yeler var bu bo¨lu¨mde.
