Melodi sonunda annesinin ne demek istediğini anlıyordu. Aşık olmuş, kendini büyülü bir dünyanın içinde bulmuştu. Şimdi ise o dünyadan yuvarlanarak, kendi hayatının sıkıcı zeminine düşmüştü. Çokça deneyim ve iyi arkadaşlıklar kazanmıştı ama hayatının aşkını kaybetmişti. Araf arkasını dönüp giderken, birlikte yaşadıkları tüm güzel anlar onunla gelse de artık telafisi olmayacağını biliyordu. Teselli bulduğu tek şey, onun hayallerine kavuşmuş olmasıydı. Araf için yalnızca bir dönem tanıdığı, belki de çok yakında unutacağı sıradan bir kız olacağını düşünüyordu. Ancak Melodi’nin hâlâ hesaba katmadığı şeyler vardı. Hayat yeni maceralarla doluydu ve Araf Altuğ Akıner onun kalbini tekrar kazanmaya hazırdı. “Tamam, artık kendime şunu itiraf etmeye hazırdım: Tanıştığımızdan beri onun sandığının aksine,benim siyahıma beyaz olan oydu.”
