Baharin gelisiyle içimiz de kipir kipir. Iste tam bugünleri yasayan Ibrahim’in bir gününe davet ediyoruz sizi: okulun son gününe. Bu yalin hikâyeyi okurken hos tinilarin size usulca eslik ettigini hissedeceksiniz.Ibrahim yeni bir güne uyanir. O gün, digerlerinden biraz farklidir. Aklinda hep ince uzun parmaklari vardir, bir de elma yanaklari… Bu kirmizi yanaklar rengini kimi zaman Manav Mehmet Amca’nin hediye ettigi elmadan, kimi zaman Fatos Teyze ve Rasim Amca’nin renkli bahçesindeki güllerden alir. Ibrahim’in heyecanli parmaklarinin kavradigi bu güller, avuç içleri gibi sirilsiklamdir o gün. Neyse ki gülleri onun yerine tutacak dostlari vardir: Enes ve Ece. Sari bir denizi andiran basak tarlasinin ve pembe agaçlarin esliginde yürüdükleri okul yolunun sonunda onlari bir sürpriz beklemektedir.Ibrahim’in koluna girip tatli telasina tanik olun deriz. Bu bahar tadindaki hikâye dallariniza hos gelecek.
