Aradan tam on yıl geçmişti… Sarıtel, geceleri ranzasının başucundan yıldızlara bakarken, “Belki bu gece annem de aynı gökyüzüne bakıyor.” diye düşünür. Her geleni ailesi sanıp bahçeye koşar; umudu her defasında kırılır ama hayal kurmaktan hiç vazgeçmez. Yalnızlığının en koyu anlarında ay ışığında kâğıt kalemine sarılır. Çünkü kelimeler, annesinin kucağına ulaşamadığında içine sığdıramadığı acıları taşır onun için. “Söyleyin yıldızlar… Annem nerede? Bir gün benim de pencereme güneş doğacak mı?” Sarıtel’in hikâyesi; terk edilmişliğin, beklemenin ve umudun en ince çizgisinde büyüyen küçük bir yüreğin fısıltısıdır. Bu kitap, kaybolmuş bir çocuğun gökyüzüne yazdığı mektup… Belki de hepimizin içindeki yarım kalmış yanlara bir dokunuş. “Bazı çocuklar yıldızlara bakarak büyür; bazıları ise, yalnızca bir el uzansa yeniden doğar.”
