“Seven her zaman daha güçlüdür.” Modern edebiyatın tekinsiz kraliçesi Amélie Nothomb, okurunu bu romanıyla burjuva konforunun ardına gizlenmiş trajik bir tiyatro sahnesine davet ediyor. Fransız edebiyatının saygın eleştirmenlerinden François Busnel’in “insan doğasının ve evlilik kurumunun cerrahi bir anatomisi” olarak nitelendirdiği bu sarsıcı roman, amansız bir reddedilişin öcünü almak için evliliği ve babalığı silaha dönüştüren narsist bir adamın portresini çiziyor. Claude’un Dominique ile kurduğu karanlık ittifakın tam ortasında ise hem isminin hem de sevgisizliğin yükünü omuzlamak zorunda kalan bir kız çocuğu filizleniyor: Episen. Nothomb, alametifarikası olan keskin dili ve incelikli alaycılığıyla, mutlak bir kayıtsızlığa karşı erken büyüyen bir dehanın sessiz direnişini kusursuz bir edebî anlatıya dönüştürüyor. Fransız edebiyatında geniş yankı uyandıran bu eser, maskelerin düştüğü, bağışlamanın yerini büyüleyici bir hesaplaşmaya bıraktığı nefes kesen bir güç savaşı.
