İnsan nerelidir? Dünyaya mı aittir, yoksa zamanın ötesine uzanan bir geçmişi mi vardır? Tasavvuf düşüncesi bu kadim soruya,insanın ilahi hitaba muhatap kılındığı zaman-üstü bir buluşma olarak kabul edilen “elest bezmi” üzerinden cevap verir. İnsan, bubuluşmada Allah’ın “Elestü bi-Rabbiküm?” (Ben sizin Rabbiniz değil miyim?) hitabına “Belâ.” (Elbette Rabbimizsin.) diyerek kullukahdi vermiş; dünyaya bu ahdin hem sorumluluklarını hem de imkânlarını taşıyan hususi bir varlık olarak gelmiştir. Ruhun zaman ötesi gerçekliğini ifade eden “ezeliyet”, bu yönüyle insanın varoluş hikâyesini ve hakikatle ilişkisini belirleyen temel birilke olarak öne çıkmaktadır. Kurucu sufilerin görüşlerinden ve metinlerinden hareketle kaleme alınan bu eser, hicrî 3–6. asırlararasında tasavvuf düşüncesinde ruhun ezeliyeti fikrinin nasıl ortaya çıktığını, hangi kavramsal çerçevede işlendiğini ve tasavvufungayesini, yöntemini ve metafizik problemlerini nasıl şekillendirdiğini incelemektedir. Elinizdeki kitap, tasavvufu yalnızca ahlaki bir arınma yolu olarak değil; insanın metafizik kökenini, ezelî ahdini ve bu ahdin dünyadakitahakkukunu anlamaya yönelik bütüncül bir düşünce geleneği olarak okumayı teklif ediyor.
