Kaş’tayım... Terasta. Rüzgârla salınan narin bir yemeniye tutuşturulmuş kırık mandala takılıyor gözüm. Tutunduğu yemeniyle birlikte yaptıkları dansı izliyorum. Kapanmayan yaraların kopma eşiğine getirdiği bazı ruhların, uğruna tel cambazlığı yaparak hayata sıkı sıkıya tutunuşu gibi bir dans. Rüzgârın hoyratlığına karşı yemeniyi bırakmıyor, direniyor. Üzerlerine yansıyan ayın ışığı, dansı sahneye taşıyor. İzlediğim dansı bildiğime eminim. Uzunca bir süre bekliyorum. Önce melodisi geliyor kulaklarıma. Sonra adımları. Yavaş yavaş hatırlıyorum...
