İnce bir pamuk ipliğine bağlı hayatınızı bitirmek için peşinize düşen örgütten kaçarken geçmişinizin de arkanızdan sessizce gelip sizi yok etmesini bekler misiniz?
Öldü bildikleriniz yaşasaydı… İlk vazgeçilen hep siz olsaydınız… Dayanabilir miydiniz? Peki ya hayatınızı mahvedenler, size nefes verenler olsaydı? Kaldırabilir miydiniz bu ağır gerçeğin yükünü?
Ben Leyla İzem Bilgiç. Peşimde karanlık bir örgüt, karşımda hayatımın parçaları olmuş sevdiklerim, yanımda ise yedi yıl önce bana canımı yeniden veren bir adam… Yürüyorum bilinmezin puslu yolunda. Cennet mi bana daha yakın yoksa göğsümü yakan cehennem ateşi mi?
Düştüm sırlar kuyusuna; bir el uzanır beni çıkarmaya, bin el iner omzuma.
Ben Leyla İzem Türker. Ateşten aldım ismimi, küller yazdı kaderimi.
